Zojka

Pewnego mroźnego, styczniowego dnia na parkingu jednego z supermarketów pojawiła się ona - maleńka, brudna kuleczka, miaucząca z całych sił, wołając o pomoc. Dobra Dusza, która ją spostrzegła, nie potrafiła przejść obojętnie. Przez ponad godzinę pytała pracowników sklepu i przechodniów, czy ktoś nie szuka swojego kota. Niestety, nikt nie przyznał się do zguby, a reszta ludzi wzruszała tylko ramionami. Wtedy zapadła decyzja - trzeba działać. Skontaktowała się z nami z pytaniem, czy możemy pomóc. Choć miejsca w domach tymczasowych mamy zawsze za mało, dzięki błyskawicznej decyzji jednej z wolontariuszek udało się zapewnić maleńkiej bezpieczne schronienie. Tak właśnie Zojka trafiła pod nasze skrzydła.

Malutka była w złym stanie - zarobaczona, z dziwnie wywiniętymi, prawdopodobnie odmrożonymi uszkami i oczkami sklejającymi się od ropy. Gdyby nikt nie zatrzymał się wtedy przy niej, z pewnością spotkałoby ją najgorsze...

Zojka jest już po pierwszych wizytach u weterynarza. Z każdym dniem czuje się lepiej, odzyskuje siły i apetyt. Uwielbia kontakt z człowiekiem i towarzyszy wolontariuszce w każdej możliwej chwili. Przed nami jednak jeszcze sporo pracy nim będzie gotowa do adopcji.

Wymagamy zabezpieczenia okien i balkonu/tarasu zgodnie ze standardami Fundacji. Nie wydajemy kotów do domów wychodzących.